UA-67749663-3
volgende volgende terug terug
Na   weken   van   regen   begin   januari   dan   eindelijk   zonnig   vriezend   weer.   Gelukkig   zijn   er   nog   steeds eikeltjes   te   vinden.   Waar   ik   minder   over   ben   te   spreken   is   het   lekkere   koekje   wat   labrador   Monet   bijna dagelijks krijgt, want dat is er weer een minder voor mij. Ja, wij varkentjes denken alleen maar aan eten.
Op   22   januari   ging   het   sneeuwen.   Nu   kwam   ik   alleen   mijn   warme   strobed   nog   uit   om   een   appeltje   te eten.   Gelukkig   had   de   vrouw   goed   in   de   gaten   dat   ze   met   mij   en   mijn   buikje   niet   door   de   bevroren sneeuw moet wandelen want dan schuurt hij kapot verknorie.
Truffel 2019
3   februari,   er   ligt   nog   een   beetje   sneeuw.   Wim,   de   baas   van   Monet,   wilde   net   een   foto   van mij   maken   toen   ik   languit   in   het   zonnetje   lag.   Dat   ging   niet   door.   Ik   stond   weer   snel rechtop. Dan maar met Ada.
Maar   de   laatste   helft   van   februari   was   het   al   een   beetje   lente.   Hier   werd   het   maar   liefst   20 graden.   Eerlijk   gezegd   ben   ik   het   wandelen   met   Ada   wel   een   beetje   zat.   Ik   verzin   allerlei manieren   om   maar   niet   te   hoeven   gaan.   Zo   ga   ik   gewoon   liggen,   of   ik   loop   een   eindje   mee en   blijf   dan   staan.   Ga   dan   maar   een   beetje   in   de   grond   staan   wroeten.   en   doe   of   ik   gek   ben. Zelfs   me   de   lekkerste   hapjes      laat   ik   mij   niet   overhalen.   Ik   ben   bijna   elf.   laat   deze   ouwe   man lekker in zijn hok liggen verknorie.
April.   Ze   blijft   het   proberen,   maar   aan   een   borstel   beurt   moet   ik   al   helemaal   niet   meer   denken,   laat   staan   dat   ze   aan   mijn hoeven   gaat   staan   vijlen.   Laatst   wilde   ik   nog   wel   voor   een   lekker   hapje   opstaan,   maar   dat   lukte   even   niet.   Ging   ze   met   de spa onder mijn kont staan duwen om mij overeind te krijgen. Dat mens is echt gek. Laat mij nu maar lekker liggen. Knor,knor,   knor   hier   ben   ik   het   verknorie   niet   mee   eens!   Ik   ben   naar   het   “verpleeghuis”   verbannen   alsof   ik   een   oude   man ben.   Alleen   omdat   ik   nu   helemaal   niet   meer   overeind   kan   komen.   Ik   heb   het   wel   geprobeerd   en   Ada   heeft   weer   met   de spa   staan   wrikken,   maar   het   lukte   niet.   Uiteindelijk   na   ruim   een   uur   met   af   en   toe   een   pauze   om   weer   op   krachten   te komen   is   het   ons   gelukt,   maar   toen   mocht   ik   niet   meer   in   mijn   hok   en   werd   er   een   soort   noodhospitaal   voor   mij opgericht,   waar   ik   nu   tegen   mijn   zin   in   verblijf.   Bij   het   oude   hok   heb   ik   nog   een   bloemetje   gelegd,   zelf   geplukte boshyachinten. Een emotioneel afscheid van een mooie tijd.
Hier lig ik dan, wat een armoe.
De laatste dag van april. Wat   nu   weer.   Hebben   we   er   verknorie   weer   een   opvreter   bij   en   dat   alleen   omdat   ik   geen   zin   meer   heb   om   te   wandelen!? Het   zal   toch   niet   waar   zijn.   En   dat   beest   zegt   de   hele   dag      “ronk,   ronk”,   dat   is   het   omgekeerde   van   knor.   Gek   word   ik   van die Ronkie Knor.
En   een   slijmerd   dat   het   is   moet   je   hem   nu   eens   zien   staan   te   zoenen   met   Monet   en   voor   mij   is   hij   ook   niet   bang. Als   ik   met   die   grote   bek   van   mij   naar   hem   uithaal   dan   schiet   hij   niet   eens   weg.   Of   zou   hij   beseffen   dat   er   gaas tussen ons in zit?
Knor,   knor,   ben   blij   dat   ik   oud   ben   en   dat   ik   dat   allemaal   niet   meer   mee   hoef   te   maken.   Zo’n   strak   tuig   om   mijn lijf   en   daarna   aan   de   hondenlijn   om   in   het   gareel   te   lopen.   Nee   laat   mij   mijn   eigen   gang   maar   gaan,   dan   kan   dat mormel fijn met Ada mee.
Ik   had   er   verknorie   helemaal   niet   meer   aan   gedacht,   maar   vanmorgen   kwam   Ada   ballonnen   en   slingers ophangen   en   kreeg   ik   mijn   jaarlijkse   pannenkoeken   met   pindakaas   en   een   biertje.   Ook   Ronkie   Knor   kwam   op verjaardagsvisite en mocht van alles een beetje proeven. Nu willen wij wel iedere dag feest.
Augustus:   Nu   ik   niet   meer   mee   uit   wandelen   ga, mis   ik   mijn   bramen   maar   gelukkig   brengt   Ada   er wat voor mij mee en krijg ik die op een boterham.
10   september.   Nu   ik   nog   nauwelijks   beweeg   zijn knor,   knor   mijn   hoefjes   zo   lang   geworden   dat   dr. Peter    Klaver    moest    komen    om    ze    te    bekappen. Eerst   kreeg   ik   een   prik   en   ging   ik   slapen   en   toen   ik wakker   werd   waren   ze   kort   en   was   ik   verknorie   zo duf dat ik steed omviel toen ik wilde gaan staan.
volgende pag. volgende pag. vorige pag.
Na    weken    van    regen    begin    januari    dan eindelijk    zonnig    vriezend    weer.    Gelukkig zijn   er   nog   steeds   eikeltjes   te   vinden.   Waar ik   minder   over   ben   te   spreken   is   het   lekkere koekje   wat   labrador   Monet   bijna   dagelijks krijgt,   want   dat   is   er   weer   een   minder   voor mij.   Ja,   wij   varkentjes   denken   alleen   maar aan eten.
Op   22   januari   ging   het   sneeuwen.   Nu   kwam ik   alleen   mijn   warme   strobed   nog   uit   om   een appeltje   te   eten.   Gelukkig   had   de   vrouw   goed in   de   gaten   dat   ze   met   mij   en   mijn   buikje   niet door    de    bevroren    sneeuw    moet    wandelen want dan schuurt hij kapot verknorie.
Truffel 2019
3     februari,     er     ligt     nog     een     beetje sneeuw.    Wim,    de    baas    van    Monet, wilde   net   een   foto   van   mij   maken   toen ik   languit   in   het   zonnetje   lag.   Dat   ging niet   door.   Ik   stond   weer   snel   rechtop. Dan maar met Ada.
Maar   de   laatste   helft   van   februari   was   het   al een   beetje   lente.   Hier   werd   het   maar   liefst   20 graden.   Eerlijk   gezegd   ben   ik   het   wandelen met   Ada   wel   een   beetje   zat.   Ik   verzin   allerlei manieren   om   maar   niet   te   hoeven   gaan.   Zo ga   ik   gewoon   liggen,   of   ik   loop   een   eindje mee    en    blijf    dan    staan.    Ga    dan    maar    een beetje   in   de   grond   staan   wroeten.   en   doe   of ik   gek   ben.   Zelfs   me   de   lekkerste   hapjes      laat ik   mij   niet   overhalen.   Ik   ben   bijna   elf.   laat deze    ouwe    man    lekker    in    zijn    hok    liggen verknorie
April.   Ze   blijft   het   proberen,   maar   aan   een borstel   beurt   moet   ik   al   helemaal   niet   meer denken,   laat   staan   dat   ze   aan   mijn   hoeven gaat    staan    vijlen.    Laatst    wilde    ik    nog    wel voor    een    lekker    hapje    opstaan,    maar    dat lukte   even   niet.   Ging   ze   met   de   spa   onder mijn   kont   staan   duwen   om   mij   overeind   te krijgen.   Dat   mens   is   echt   gek.   Laat   mij   nu maar lekker liggen.
Knor,knor,   knor   hier   ben   ik   het   verknorie niet      mee      eens!      Ik      ben      naar      het “verpleeghuis”     verbannen     alsof     ik     een oude   man   ben. Alleen   omdat   ik   nu   helemaal niet   meer   overeind   kan   komen.   Ik   heb   het wel   geprobeerd   en   Ada   heeft   weer   met   de spa    staan    wrikken,    maar    het    lukte    niet. Uiteindelijk   na   ruim   een   uur,   met   af   en   toe een   pauze   om   weer   op   krachten   te   komen is   het   ons   gelukt,   maar   toen   mocht   ik   niet meer    in    mijn    hok    en    werd    er    een    soort noodhospitaal    voor    mij    ingericht,    waar    ik nu   tegen   mijn   zin   in   verblijf.   Bij   het   oude hok   heb   ik   nog   een   bloemetje   gelegd,   zelf geplukte    boshyachinten.    Een    emotioneel afscheid van een mooie tijd.
Wat   nu   weer.   Hebben   we   er   verknorie   weer een   opvreter   bij   en   dat   alleen   omdat   ik   geen zin   meer   heb   om   te   wandelen!?   Het   zal   toch niet   waar   zijn.   En   dat   beest   zegt   de   hele   dag     “ronk,   ronk”,   dat   is   het   omgekeerde   van   knor. Gek word ik van die Ronkie Knor.
En   een   slijmerd   dat   het   is   moet   je   hem   nu eens    zien    staan    te    zoenen    met    Monet    en voor   mij   is   hij   ook   niet   bang.   Als   ik   met   die grote    bek    van    mij    naar    hem    uithaal    dan schiet   hij   niet   eens   weg.   Of   zou   hij   beseffen dat er gaas tussen ons in zit?
Knor,   knor,   ben   blij   dat   ik   oud   ben   en   dat   ik dat   allemaal   niet   meer   mee   hoef   te   maken. Zo’n   strak   tuig   om   mijn   lijf   en   daarna   een hondenlijn   om   in   het   gareel   te   lopen.   Nee laat   mij   mijn   eigen   gang   maar   gaan   dan   kan dat mormel fijn met Ada mee.
Ik   had   er   verknorie   helemaal   niet   meer   aan gedacht,      maar      vanmorgen      kwam      Ada ballonnen   en   slingers   ophangen   en   kreeg   ik mijn   jaarlijkse   pannenkoeken   met   pindakaas en    een    biertje.    Ook    Ronkie    Knor    kwam    op verjaardagsvisite    en    mocht    van    alles    een beetje   proeven.   Nu   willen   wij   wel   iedere   dag feest.
Augustus:   Nu   ik   niet   meer   mee   uit   wandelen ga,   mis   ik   mijn   bramen   maar   gelukkig   brengt Ada   er   wat   voor   mij   mee   en   krijg   ik   die   op   een boterham.
10     september.     Nu     ik     nog     nauwelijks beweeg   zijn   knor,   knor   mijn   hoefjes   zo   lang geworden     dat     dr.     Peter     Klaver     moest komen   om   ze   te   bekappen.   Eerst   kreeg   ik een    prik    en    ging    ik    slapen    en    toen    ik wakker    werd    waren    ze    kort    en    was    ik verknorie   zo   duf   dat   ik   steed   omviel   toen   ik wilde gaan staan.